2005-05-23
^23:12:06
...

Frustracja, miłość, żal, tęsknota, smutek ... Nieznane uczucie. Kiedy wszystkie emocje wbijają się prosto w mózg i w serce. Uczucie, podczas którego wszystkie te igiełki rozszarpują każdy mały zakamarek względnego ładu. Uczucie które rani, boli, zabiera ulgę i krzywdzi. Apogeum cierpienia jest pozostawienie nadzieji. Największej z igieł. Najostrzejszej. Tej przy której ból i smutek są tylko małymi cierniami. W tej jednej chwili płuca rwą się w poszukiwaniu dymu, a ręce łapczywie łakną noża...
Jeden mały moment potrafi wyzwolić ich tysiące. Są różne. Duże i małe. Szerokie i wąskie. Wszystkie sprawiają ból. Wszystkie starają się go ukoić. Są świętym zaprzeczeniem wszystkiego. Nieznane uczucie, którego nie da się opisać. Uczucie gdzie strach potrafi zrównać się z nadzieją i wyzwolić kolejną falę bólu. Bólu który szarpie i łagodzi. Bólu który kończy się tam gdzie się zaczyna. Nieznane uczucie które za każdym razem wszystkiemu zaprzecza. I gdy ręce odnajdą upragnione narzędzie, a płuca odetchną swoją trucizną, wszystko pozornie zanika. By za chwilę znowu powrócić z kolejną armią... nieznanego uczucia.


...Niczego nie będzie żal?